Een week vol goede bedoelingen

Ik doe dus mee aan de GLI. Gecombineerde Leefstijlinterventie. Alleen al die naam. Alsof je een heel team van medisch specialisten achter je aan krijgt. In werkelijkheid is het gewoon iemand die je coacht: probeer eens een appel te eten in plaats van een zak chips en krijg je een heleboel mogelijkheden om te gaan bewegen aangereikt. Want die mogelijkheden zijn er in Apeldoorn.

En zo strompel ik door mijn nieuwe gezonde leven. Twee keer in de week sport ik nu. Twee keer! Dat klinkt heel indrukwekkend als je het snel zegt. Alsof ik een topsporter ben die zich voorbereidt op Roland Garros. Maar geloof me: na de warming-up zit ik al in een fase waarin mijn lichaam denkt: het is wel goed zo.

GLI tennis

Vanavond ga ik tennissen. Dat is mijn hoogtepunt van de week. Ik doe alsof ik er verstand van heb. Ik loop met mijn racket in mijn hand en knik naar andere spelers, alsof ik net terug ben van een trainingskamp in Barcelona. Vervolgens sla ik drie ballen in het net en kijk ik naar mijn racket, alsof dat ding de schuldige is.

Maar eerlijk is eerlijk: het is wel lekker. Rennen, slaan, een beetje hijgen alsof je net een marathon achter de rug hebt. En dan op het terras zitten met rode wangen. Dat is misschien wel de kern van de GLI: je werkt je een uur in het zweet om daarna een flesje water te drinken en trots te zijn dat je nog leeft.

Volhouden dus

Het gaat niet vanzelf. Dat is de les. Je wordt niet slanker omdat je in een PowerPoint hebt gelezen dat bewegen goed voor je is. Je moet het gewoon doen. En telkens weer denken: volgende week zie je verschil. En dan zie je niks. En dan toch weer gaan.

Zo leef ik dus. Met een schema, goede bedoelingen, en een tennisracket dat vaker tegen de grond slaat dan tegen een bal. Het is geen sprint. Het is meer een soort eindeloze rally. Maar hé, zolang ik meedoe, win ik ook een beetje.