GLI was het startschot

Er was een tijd dat ik dacht dat gezond leven iets was wat andere mensen deden. Mensen met matcha in hun hand en een agenda waarin ‘ademhalen’ als activiteit stond, Ik probeerde van alles. Echt van alles. tennis, bootcamp, nog meer bootcamp, toch maar geen tennis, dingen met elastieken, dingen met matjes, dingen waarbij een jongen van 23 tegen mij zei dat ik ‘nog drie herhalingen’ kon terwijl mijn ziel al naast me op de grond lag,
En toch was niets het helemaal.

Dit is mijn laatste blog voor de GLI  en nee, dat is niet omdat ik er klaar mee ben. Integendeel. Het begint nu pas. GLI was niet een project. Het was geen afvalwedstrijd met grafiekjes en meetlinten. Het was iemand die af en toe vroeg: ‘Hoe gaat het nou echt?’ En dan moest ik daar antwoord op geven. Zonder grap.

Worsteling met sporten en schema’s

Ik heb geworsteld met schema’s, met goede voornemens, met sportabonnementen die veranderden in maandelijkse donaties aan een sportschool waar ik nooit kwam, totdat mijn buurvrouw tussen het uitlaten van haar hond en het binnenhalen van de kliko, zei: ‘Ik doe aan crossfit. Maar het is wel zwaar hoor.’

Zwaar.

Dat woord bleef hangen, alsof het een dreigement was. Natuurlijk wilde ik het proberen. Het zat bij mij om de hoek. Letterlijk. Ik kan vanuit mijn keukenraam bijna zien hoe anderen zich staan uit te sloven, dat helpt. Blijkbaar ben ik iemand die prima kan sporten, zolang het maar om de hoek is en ik het zelf kan inplannen, geen gedoe, geen reistijd, gewoon schoenen aan en gaan.

En raad eens?

Het werkt.

een blijvende versie van mezelf door GLI

Ik blijk verrassend goed te gaan op gewichten optillen, dingen duwen, mezelf verbaasd aankijken in een spiegel en denken: hé, jij geeft niet op. Of ik ben afgevallen? Geen idee. Het boeit me ook niet zo, de weegschaal is niet meer mijn ochtendhumeur in apparaatvorm.
Wat wel telt: ik zit goed in mijn vel en mijn hoofd is rustiger, mijn lijf voelt sterker en ik durf het bijna niet te zeggen, ik vind sporten best wel leuk. Dat is misschien wel de grootste winst.

GLI heeft me niet veranderd in een ander mens, het heeft me geholpen om een versie van mezelf te vinden die blijft opduiken, Bij de kettlebells, drie keer per week op een willekeurig tijdstip, bij mij om de hoek.

En dit keer blijf ik.