Aefke ten Hagen

Tussen de kaasstengels en de kilometers

Aefke doet mee aan de GLI (Gecombineerde Leefstijlinterventie) in Apeldoorn en schrijft daar wekelijks columns over. Deze week werkt ze in Amsterdam en ontdekt ze dat ze steeds vaker gezonde keuzes maakt.

Deze week werk ik in Amsterdam. Mensen vragen dan altijd: “Waarom zo ver weg?” Alsof ik dagelijks op een eenwieler naar de Ardennen fiets. Maar goed, het antwoord is simpel: ik houd van mijn werk. Echt waar. Ik loop er graag voor. Soms letterlijk.

Zo heb ik deze week heel wat meters gemaakt. Straatinterviews. Jongeren op fatbikes die echt even stopten om mee te doen. Gewoon, midden op de stoep, met capuchon op en een grote glimlach. Dat dus. En ik maar denken dat niemand ergens zin in zou hebben.

En dan het rennen. Niet voor m’n conditie, maar voor de trein. Half sprintend, half struikelend richting het perron. Heerlijk. Niks maakt je zo bewust van je bestaan als een sprintje met een rugtas die half openhangt.

’s Avonds een borrel. Met kaasstengels. Niet per se volgens de officiële GLI-regels, ik hoorde mijn leefstijlcoach even in m’n achterhoofd zuchten, maar hé: ik bén bezig. En daar gaat het om. Want sinds ik meedoe aan de GLI (Gecombineerde Leefstijlinterventie, voor wie het nog niet wist), maak ik veel vaker gezonde keuzes. Niet allemaal. Maar veel. Genoeg. Genoeg om blij van te worden.

Tussendoor ook nog een flink eind gefietst door Amsterdam. Wind tegen, brug op, tram voorbij. Alles erop en eraan. En mijn lunch? Gewoon verantwoord meegebracht in een bakje.

En dan weet ik weer waarom ik dit doe: omdat ik hou van Apeldoorn, maar ook van bewegen, ontmoeten, en af en toe verdwalen in een stad met te veel fietsen.

Aefke ten Haegen

Halters en Havermout

Maak kennis met Aefke ten Hagen, schrijfster en GLI-deelnemer.

“Ik ben schrijver. Dat betekent: veel zitten, veel staren, veel denken over zinnen en heel weinig over beweging. Mijn lievelingssport is chocolade eten met mijn ogen dicht. Als ik echt fanatiek ben, doe ik het met beide handen.

En nu zit ik in de GLI. De Gecombineerde Leefstijlinterventie. Dat klinkt als iets wat je krijgt na een bezoek aan de rechtbank, maar het blijkt gewoon bewegen te zijn. Ademhalen met beleid. Groente eten zonder commentaar. Wandelen zonder eindbestemming.

Ik dacht altijd dat mijn lijf het me wel zou vergeven. Dat het zich er met wat gezucht en extra koffie doorheen zou slaan. Maar GLI is stiekem best een mooie interventie. Er wordt niet geschreeuwd. Er zijn dumbbells, ja, maar ook stilte. En havermout.

Vanaf nu blog ik hier regelmatig. Over spierpijn op plekken die ik alleen van anatomieplaten kende. Over het verschil tussen discipline en tegenzin. Over wat er gebeurt als iemand die graag zit besluit op te staan.”

Eerdere columns van Aefke

Je kan meer lezen van Aefke op haar persoonlijke website.