Week 3 met GLI

Week 3 met GLI – Strijd op de vierkante meter

Het is voor mij week drie van de gecombineerde leefstijlinterventie. GLI. Het klinkt eigenlijk als een obscure overheidsinstantie die pas om 14:00 de telefoon opneemt. Maar nee, het betekent dat ik eindelijk aan mezelf werk. Of dat in ieder geval probeer. Want het is simpel: de diëtist kan je uitleggen dat een tros druiven beter is dan een Snickers, maar ze woont niet bij je in huis. Ze grijpt niet in als jij om 22:00 in de avond alsnog dat blokje kaas snijdt. Of drie.

Ik ben op mezelf aangewezen. Het gaat best goed. Dacht ik. Tot gistermiddag. Mijn zoon en mijn man hadden in de keuken een gezamenlijk project. Vader-zoon bonding. Hoe gezellig. Ik zat boven te werken, plichtsgetrouw als ik ben, toen ineens een geur mijn kamer binnensloop. Zoet. Rijk. Smeltend geluk.

Daarom probeerde ik mezelf voor te houden dat het een illusie was. Een test. Maar nee. Ze hadden chocola gemaakt. Niet zomaar chocola. Nee, Dubai-chocola. Ik snelde naar beneden met de smoes dat ik mijn laptoplader nodig had.

Ik stond beneden en daar stonden ze. Mijn zoon, trotser dan een Michelin-chef. Mijn man, duidelijk tevreden. En voor me: een schaal vol zelfgemaakte, dampende chocola.

Daar sta je dan met je mooie plannen en je uitgebalanceerde maaltijden.

Ik heb het geproefd. Niet een hele schaal, maar een stukje. Een heel klein stukje. En het was de beste, meest verraderlijke chocoladesmaak ooit.

En vandaag? Vandaag ben ik weer gewoon een brave GLI’er. Tot de volgende aanval.

Aefke ten Haegen

Halters en Havermout

Maak kennis met Aefke ten Hagen, schrijfster en GLI-deelnemer.

“Ik ben schrijver. Dat betekent: veel zitten, veel staren, veel denken over zinnen en heel weinig over beweging. Mijn lievelingssport is chocolade eten met mijn ogen dicht. Als ik echt fanatiek ben, doe ik het met beide handen.

En nu zit ik in de GLI. De Gecombineerde Leefstijlinterventie. Dat klinkt als iets wat je krijgt na een bezoek aan de rechtbank, maar het blijkt gewoon bewegen te zijn. Ademhalen met beleid. Groente eten zonder commentaar. Wandelen zonder eindbestemming.

Ik dacht altijd dat mijn lijf het me wel zou vergeven. Dat het zich er met wat gezucht en extra koffie doorheen zou slaan. Maar GLI is stiekem best een mooie interventie. Er wordt niet geschreeuwd. Er zijn dumbbells, ja, maar ook stilte. En havermout.

Vanaf nu blog ik hier regelmatig. Over spierpijn op plekken die ik alleen van anatomieplaten kende. Over het verschil tussen discipline en tegenzin. Over wat er gebeurt als iemand die graag zit besluit op te staan.”

Eerdere columns van Aefke

Je kan meer lezen van Aefke op haar persoonlijke website.