Aefke herpakt haar motivatie voor de GLI

Mijn GLI comeback begon met één WhatsApp-bericht

Ik zit in mijn GLI traject, jawel: de Gecombineerde Leefstijlinterventie. Zo’n traject waarin je werkt aan je leefstijl, je keuzes, je hoofd. Het ging goed, toen even niet goed, en toen vooral helemaal niet. Niet dramatisch hoor, geen violen op de achtergrond, maar gewoon… ik deed niks. De motivatie lag ergens onder de bank te verstoffen. Had ik eerder hulp kunnen vragen? Ja. Uiteraard. Maar hé, we zijn allemaal mensen. De timing was niet perfect, maar hij was wel uiteindelijk daar.

Dus appte ik mijn leefstijlcoach. Zonder hoogdrama, gewoon gezegd dat het niet zo lekker liep. Dat ik wat vastliep. En zij reageerde zoals je hoopt dat iemand reageert: begripvol, geen oordeel, geen plastic peptalk. Gewoon: We pakken het weer op. Samen. En dat was precies wat ik nodig had. Niet om gered te worden, maar om even aangetikt te worden richting de goede afslag.

En toen stond ik weer bij bootcamp. Geen slap figuur, maar gewoon ik. Degene die best om hulp kan vragen, al duurt het soms even. Ik sportte me een ongeluk, voelde mijn spieren protesteren maar ook juichen. Zo’n fijne vermoeidheid waarbij je thuiskomt, de bank ziet en denkt: die heb ik verdiend. Er volgde een leuk gesprek met anderen daar. Mensen met verhalen, hetzelfde zweet op het voorhoofd, dezelfde vraag waarom we dit (de GLI) ook alweer vrijwillig doen. We hadden het over eten. En toen zei ik het, mijn levenswijsheid, mijn tegeltje:

“Als je echt van een Bossche bol geniet, word je er niet dik van.”

Ik zag instemmend geknik, iemand zei zelfs dat je beter één echt lekkere traktatie kunt nemen dan jezelf volproppen met rommel die nergens naar smaakt. Alsof ik ineens voedingsdeskundige, filosoof en levenscoach in één was. Heerlijk.

Dus het plan is simpel. GLI oppakken, stevig vastpakken en niet meer laten liggen. Blijven sporten. Op maandag bootcamp. Op donderdag dynamic tennis. Niet leven op sla, maar kiezen voor het beste. Het allerlekkerste. Geen schuld, wél smaak.

Ik kies ervoor om te bewegen. Te genieten. Om hulp te vragen als dat nodig is. Zonder drama, zonder schaamte.

En soms, heel soms, kies ik voor een Bossche bol. Met volle teugen. En nul spijt.

Aefke ten Haegen

Halters en Havermout

Maak kennis met Aefke ten Hagen, schrijfster en GLI-deelnemer.

“Ik ben schrijver. Dat betekent: veel zitten, veel staren, veel denken over zinnen en heel weinig over beweging. Mijn lievelingssport is chocolade eten met mijn ogen dicht. Als ik echt fanatiek ben, doe ik het met beide handen.

En nu zit ik in de GLI. De Gecombineerde Leefstijlinterventie. Dat klinkt als iets wat je krijgt na een bezoek aan de rechtbank, maar het blijkt gewoon bewegen te zijn. Ademhalen met beleid. Groente eten zonder commentaar. Wandelen zonder eindbestemming.

Ik dacht altijd dat mijn lijf het me wel zou vergeven. Dat het zich er met wat gezucht en extra koffie doorheen zou slaan. Maar GLI is stiekem best een mooie interventie. Er wordt niet geschreeuwd. Er zijn dumbbells, ja, maar ook stilte. En havermout.

Vanaf nu blog ik hier regelmatig. Over spierpijn op plekken die ik alleen van anatomieplaten kende. Over het verschil tussen discipline en tegenzin. Over wat er gebeurt als iemand die graag zit besluit op te staan.”

Eerdere columns van Aefke

Je kan meer lezen van Aefke op haar persoonlijke website.